71

هربار که میگرن و دردهای عصبی مشتشان را محکم توی معده و قفسه سینه ام می کوبند و تا ساعت ها اسید توی گلو و سر و مغزم می چرخد، خوب که مچاله شدم زیر سرم و بوی گوه اورژانس، فکر می کنم انتخاب سختی بود ولی فقط سخت.

پ.ن: بزرگ میشم

فیلم US به کارگردانی جوردن پیل ساخته ی سال 2019 در ژانر وحشت است. در این فیلم قرار نیست نیرویی ماورایی حمله کند یا حمله ای را دفع کند.

شاید فقط مغز انسان به خودش (!) :)

تو کدومی؟

اصلی یا کپی؟

"می دونستی یه چیزی مثل فلوراید تو آب می ریزن تا مغزمونو کنترل کنن؟!"

مامانم وقتی گشنه می مونم، رو کاناپه می خوابم، از زور میگرن چنگ می زنم به رویه ی بالشت و خیلی وقت های دیگه بهم میگه :" رود بی دا"*

تو کتابخونه ی دانشگاه دو تا صندلی رو چفت کردم کنار هم، خوابیدم. مامانم اومد بالای سرم گفت:" رود"

از خواب پریدم و به اندازه نه ماه کامل و ششصد کیلومتر دلگیری ام رو ریختم لابه لای کتاب شعر قرن بیست آمریکا!

*فرزند بی مادر

پ.ن: هیچی :)

گفت:" اگه این اخلاق گوه و شخصیت وحشی و عصبی و ترسناک تویی ، اونی که شعر می نویسه کیه؟!"

گفتم :"لابد اون من نیستم."

گفت:" چرا اون واقعیت درونته"

گفتم:" این شخصیت وحشیِ گوه باعث میشه اون واقعیت درون باشه و دیده شه."

پ.ن: خط فاصله